به تحقيق و يقين پيشواى ما امام صادق - سلام اللَّه عليه - به ما سفارش كرده‌اند كه موجب سربلندى او شويم كوُنوا لَنا زَيْناً وَ لاتَكوُنوا عَلَينا شَيْناً ؛ « 1 » با رفتار و گفتار خود موجب زينت و افتخار ما باشيد ، نه سبب ننگ و بدنامى ما گرديد . نيز امام‌عليه السلام فرموده‌اند : آيا كافى است كسى خود را به مكتب تشيّع نسبت دهد و فقط به زبان بگويد : من اهل بيت را دوست دارم ؟ نه ، به خدا سوگند چنين نيست . شيعهء ما نيست ، مگر كسى كه تقواى الهى پيشه سازد و پرهيزكار باشد . سرور من ! شما در نامهء گرانمايهء خود چنين فرموده‌ايد كه من عين آن را نقل مىكنم : استناد به . . . ( كمك طلبيدن از كسى و تكيه‌كردن به ) كسى كه خداوند مرتبهء او را رفيع و بلند گردانيده و به دليل واسطه بودنش ، مقام او را به سوى خود نزديك فرموده ، بلكه كار او را چون كار ذات مقدّس خود گردانيده و نشانه‌اى از نشانه‌هاى خود و نمودى از مظاهر شئون خويش قرار داده است كمك خواستن و توجّه به غير خداوند سبحان نمىباشد . منظور جناب عالى از كلمهء « استناد » چيست ؟ آيا مقصود و منظور استمداد و توكّل است ؟ به اين معنا آيا جايز است كه ما از اهل بيت كمك

--> ( 1 ) . وسائل الشيعه ، ج 12 ، ص 8 و 193 ؛ مستدرك الوسائل ، ج 8 ، ص 314 و بحارالانوار ، ج 65 ، ص 151 .